Ο τρόπος που αγαπάμε

Οι αόρατοι δεσμοί που κουβαλάμε από την παιδική ηλικία

Γιατί κάποιοι άνθρωποι μπορούν να αγαπήσουν χωρίς να φοβούνται διαρκώς ότι θα εγκαταλειφθούν, ενώ άλλοι χρειάζονται συνεχώς μια επιβεβαίωση;

Γιατί κάποιος λαχταρά την οικειότητα και, μόλις τη βρει, απομακρύνεται;

Και γιατί μερικές φορές αντιδρούμε μέσα στις σχέσεις μας με τρόπους που ούτε εμείς οι ίδιοι καταλαβαίνουμε;

Μία πιθανή απάντηση βρίσκεται στους πρώτους συναισθηματικούς δεσμούς της ζωής μας.

Η θεωρία της προσκόλλησης μιλά για τον τρόπο με τον οποίο οι πρώτες εμπειρίες φροντίδας δημιουργούν μέσα μας ένα είδος «εσωτερικού χάρτη» των σχέσεων. Μαθαίνουμε εάν ο άλλος είναι διαθέσιμος όταν τον χρειαζόμαστε, εάν μπορούμε να εμπιστευτούμε, εάν είναι ασφαλές να εκφράζουμε τις ανάγκες μας και, τελικά, εάν αισθανόμαστε ότι αξίζουμε αγάπη.

Αυτός ο εσωτερικός χάρτης μπορεί αργότερα να εμφανιστεί στις φιλίες, στις οικογενειακές σχέσεις και ιδιαίτερα στις ερωτικές μας σχέσεις.

Τέσσερις διαφορετικοί τρόποι σύνδεσης

Στην ασφαλή προσκόλληση, η εγγύτητα δεν αποτελεί απειλή. Το άτομο μπορεί να αγαπήσει, να εμπιστευτεί, να ζητήσει βοήθεια και ταυτόχρονα να διατηρήσει τη δική του ταυτότητα.

Στην αποφευκτική προσκόλληση, η μεγάλη συναισθηματική εγγύτητα μπορεί να δημιουργεί δυσφορία. Η αυτάρκεια γίνεται προστασία και το άτομο μπορεί να μάθει να καταπιέζει ή να αγνοεί τις βαθύτερες συναισθηματικές του ανάγκες.

Στην αμφιθυμική προσκόλληση, εμφανίζεται συχνά ένα εσωτερικό «έλα κοντά μου — αλλά φοβάμαι ότι θα με πληγώσεις». Υπάρχει ανάγκη για αγάπη και επιβεβαίωση, αλλά μαζί της μπορεί να υπάρχει φόβος εγκατάλειψης, δυσπιστία ή συνεχής αναζήτηση διαβεβαίωσης.

Στην αποδιοργανωμένη προσκόλληση, η σύνδεση μπορεί να συνδέεται ταυτόχρονα με ανάγκη και φόβο. Το άτομο μπορεί να δυσκολεύεται να προβλέψει τους άλλους ή να αισθανθεί ασφαλές μαζί τους και να μην έχει αναπτύξει έναν σταθερό τρόπο αντιμετώπισης των δύσκολων συναισθημάτων.

Δεν είμαστε το παρελθόν μας

Το σημαντικότερο ίσως σημείο είναι ότι το attachment style δεν είναι μια ετικέτα που μας καθορίζει.

Δεν είναι διάγνωση. Δεν αποτελεί δικαιολογία για τη συμπεριφορά μας και δεν υπάρχει για να αναζητήσουμε κάποιον που θα κατηγορήσουμε.

Υπάρχει για να μας βοηθήσει να παρατηρήσουμε.

Να αναρωτηθούμε:

Τι φοβάμαι όταν κάποιος έρχεται πραγματικά κοντά μου;

Πιστεύω ότι αξίζω να αγαπηθώ χωρίς να χρειάζεται συνεχώς να το αποδεικνύω;

Μπορώ να ζητήσω αυτό που χρειάζομαι;

Μπορώ να πω «όχι» χωρίς να φοβάμαι ότι ο άλλος θα φύγει;

Όταν αισθάνομαι ότι κάποιος απομακρύνεται, αντιδρώ στο παρόν ή ξυπνά μέσα μου ένας παλιότερος φόβος;

Η αυτογνωσία αρχίζει όταν σταματάμε για λίγο την αυτόματη αντίδραση και παρατηρούμε τι συμβαίνει μέσα μας.

Από την προσκόλληση στη συνειδητή σχέση

Δεν μπορούμε να επιστρέψουμε στην παιδική ηλικία και να ξαναγράψουμε όσα συνέβησαν.

Μπορούμε όμως να δημιουργήσουμε διαφορετικές εμπειρίες σήμερα.

Να αναγνωρίσουμε υγιή πρότυπα σχέσεων.

Να δημιουργήσουμε όρια.

Να μάθουμε να διαχειριζόμαστε τις συγκρούσεις χωρίς να καταστρέφουμε τη σύνδεση.

Να αναλαμβάνουμε την ευθύνη όταν πληγώνουμε κάποιον.

Να δεχτούμε ότι ούτε εμείς ούτε οι άνθρωποι που αγαπάμε χρειάζεται να είμαστε τέλειοι.

Και, κυρίως, να αρχίσουμε να παρατηρούμε τις στιγμές στις οποίες ένας παλιός φόβος προσπαθεί να αποφασίσει για μια σημερινή σχέση.

Ίσως λοιπόν η εσωτερική εργασία γύρω από την αγάπη να μην είναι μόνο να μάθουμε ποιον αγαπάμε.

Είναι να ανακαλύψουμε πώς μάθαμε να αγαπάμε.

Και τότε μπορούμε σιγά-σιγά να επιλέξουμε πώς θέλουμε να αγαπάμε από εδώ και πέρα.

Αυτά και πολλά ακόμη έχουμε να συζητήσουμε στο πνευματικό εργαστήριο της Πέμπτης.

@ Casa de Deus 20:00